Menthol-Guy

Naghihintay ako palagi. Naghihintay at nagyoyosi; naninigarilyo, hinihintay lumipas ang oras: sa tabi ng kalsada para sa jeep, sa mahahabang pila sa ATM, sa sukli sa isang tinderang kinulang ang barya, sa klaseng nakakaantok, sa mga eksenang dapat isulat, sa mga librong dapat basahin. Kada buga ay ang inaasam-asam na sandaling darating ang hinihintay.

Minsan nakita ko ang sarili kong nakaupo sa gitna ng kalsada kahihintay.

Minsan nakita ko ang sarili kong naninigarilyo habang nakahiga sa kama, ang katawa’y nakaharap sa bandang lamesa, ang mata’y nakatitig sa orasan.

Minsan naman ay sa tabi ng gwardyang inaantok sa labas ng ospital, naninigarilyo. Minsan pa nga’y sa loob mismo ng ospital, ang kamay ay pagod, kinukumutan ang hapung-hapong mukha.

Hinihintay kong dumating ako sa bahay. Hinihintay kong lumambot ang adobo, ang kanin na mainin, ang kanta sa radyo na matapos. Hinihintay kong maubos ang nasa hapag-kainan, ang kinaing tanghalian na bumaba. Marahil ay kawalang-bahala sa buhay ang ibig sabihin kapag hinintay ko pang mapundi ang ilaw, matangay ang yero ng bagyong mabangis.

Nakakapanlumong isipin na minsa’y nakatitig lang ako sa salamin, nakatayo at naninigarilyo.

Hinihintay kong hindi maging akin ang isang buhay na walang pinatutunguhan at walang ninanais kundi ang maghintay at manigarilyo. Taktak dito, taktak doon; ang abong nagkalat, ang usok na pumapanhik sa himpapawid; ang orasang nambibingi, ang isipang nangongonsensya.

Minsan nakita ko ang sarili kong init na init, ang pawis tuluy-tuloy ang pagtagaktak, ang katawa’y binibigay ang kinahahayukan habang naninigarilyo.

Ngunit ni minsa’y hindi ko nakita ang sarili kong naninigarilyo at tangan sa isipan ang masayang takbo ng buhay, ang masarap na pagkakaluto ng hapunan, ang galak sa ritmika ng isang tugtog, ang ngiting bakat sa mga papel na tinadtad na katha ng mga simbuyo ng silakbo ng damdamin at irit ng inspirasyon.

Ngayong ang dibdib naninikip, ang lalamunan gumagaralgal, ang boses tumatahol, ano pa nga bang dapat hintayin?

Nasa isipan ko ngayon kung gaano ako kababaw pagdating sa pagbibigay ng kritisismo (in literary terms naman ito, hindi basta-bastang kritisismo). Na-reject kasi ang topic kong Harry Potter and the Deathly Hallows in a Marxist perspective, at naisip ko na baka bobo lang talaga ako. Hindi lang pala basta-bastang kabit dito-kabit doon ang mekanismo ng pagbibigay ng kritisismo. Kailangan daw malalim. Kailangan hindi kababawan, hindi porket anti-Ministry na si Harry Potter ay Marxist na ito, na anti-status quo siya, na may mga kudetang naganap sa libro. Kabobohan lahat ng naisip ko.

Pukingina lang talaga! Bobo ako! Wala, wala talaga. Sa buong klase namin ay ako lang ata ang hindi pinayagan (bagamat inalok ako ng aking propesor na palitan ang framework ko mula sa Marxist at gawing Feminist) sa aking naisip na gawing pagsusuri. Naisip ko tuloy na bobo ako, na kahit na ako na lang ata ang nagtitiyagang magbasa ng mga handouts tungkol sa hegemony ni Gramsci at kung anu-ano pang pag-aaral nila Althusser, Levi-Strauss at Barthes, ay hindi ko naman nailalapat ng mahusay ang mga ito sa pagbibigay ng kritisismo.

Pang-creative na lang talaga ako. Naisip ko pa dati na maganda sana ang Comparative Literature bilang pangalawang kurso! Kapal rin ng mukha ko.

Naisip ko lang magtagalog muna. Ngayon lang.

Ang dense ng mga naiisip kong topic sa ENG103 (Critical Writing). Jusko. Hindi ko talaga kinakaya. Naguguluhan ako. Magki-criticize ba ako ng tatlong istorya ni Murakami at hahanapin ang “binding element” nila gamit ang postmodernism o piliin ko na lang ang After Dark na nobela rin ng naturang manunulat at i-criticize gamit pa rin ang postmodernism at post-colonialism?

Leche.

Sa mga panahong ganito ayoko ng maraming tao. Ayoko ng maingay, ayoko ng mga pangungulit. Ayoko sa tao. Sa mga panahong ito minamantak ko ang pangarap na mamuhay mag-isa sa apartment, tulad ng dati.

May gusto akong gawin pero hindi ko magawa. Ang mahirap pa dito, hindi ko alam kung ano mismo ang gusto kong gawin. Pahirapan nga eh.

Sa panahong ito napupurnada ang mga dapat kong gawin. Sa halip na magamit ko ang libreng oras sa mga dapat gawin, nauubos ito sa mga walang kwentang tambay at pagkakatulala. Pabago-bago ang isip ko. Manonood ng pelikula, pero biglang hindi itutuloy. Magsusulat, pero sa kalagitnaan ay hihinto. Magsisigarilyo hanggang halos maduwal na. Magsusungit nang walang dahilan. Ito ang oras na pinakaayaw ko–mas lalo na kung makikisabay pa ang mainit na panahon at tigyawat sa likod (punyetang tigyawat–ngayon lang tumubo sa likod).

Tangina.

Sa mga panahong ito nais kong huminto ang oras at pag-isipan ang susunod kong gagawin.

Sa mga panahong ito buryung-buryo na ‘ko, barinung-barino na ‘ko (natutunan ko yung barino sa mga roommate kong Lagueno). Gustung-gusto kong malaman kung saan nag-uugat ang lecheng mood swing na ‘to, pero pahirapan din ata ang pagtuklas nito.

Naramdaman niyo na ba ang pakiramdam na ‘to? Yung tipong may gusto kang gawin pero hindi mo alam? Yung tipong kapag may nag-aya sa’yo na pumuntang Maynila ngayon o kung saan man, kahit na nag-aaral ka sa Laguna ay dali-dali kang mag-iimpake? Yung tipong naghahanap ka ng spontaneity, ng adventure, ng (gasgas na gasgas na ang linyang ‘to) spice sa buhay mo?

Tangina ang nag-imbento ng pakiramdam na hindi mo maipaliwanag sa isang bagsakan lang ng mga kataga.