Tirik na tirik ang araw no’n, at narinig ko ang galabog ng pinto. No’n pa lang alam ko na. Pinihit ko ang gripo nang lumakas ang tulo ng tubig, pagkatapos ay mabilis na binuhos ang tabo sa aking katawan. Mabilis na mabilis, kasama ang ingay ng tubig sa timba, malamon lang ang ingay ng paghuhubad ng sapatos at medyas, ang pagpapalit ng karsunsilyo, ang biglaang bagsak ng mga pinto ng aparador at kusina at ng bodega. Pinapagod ko ang sarili sa kakabuhos at kakasalok ng tubig, akyat baba, akyat baba, hanggang sa hingalin ako’t naghahalo na ang pawis sa malamig na tubig nawasa, at ang pawis ng takot at kaba sa batok. Nakakanginig ang lamig, nakakalunod ang pagbulaga ng tubig sa mukha, minamanhid na ang katawan ko sa tubig, na kung iisipin ay unti-unting kinukulubot ang lahat–ang paningin at ang balat, ang hilagyo, ang malay-tao.
Sumambulat s’ya sa banyo mula sa pinto, at ang galabog ang tumabon sa halos huni ng mga mabibigat at matatalas na patak ng tubig.
Putangina, mura n’ya.
Kung sa bagay, naibibili ko naman s’ya ng mga kasuotang may kuwelyo, nasabi ko sa sarili. Ninais ko n’ong magrason, magpaliwanag na hindi ito ang intensyon ng mundo. Sasagipin ta’yo ng kung ano mang diyos, dahil balang araw at malulunod din tayo tulad ng iba, tulad ni Rosing at Tonio, tulad ng mga kapitbahay hanggang sa kabilang nayon.
Hindi ko alam, hindi ko alam! at sinundan ko ng mabibilis na iling, ang pinagpawisang tubig sa anit tumatalamsik sa kanyang galit, huminahon ka, maaga pa, siguro nga’y wala nang palaman ang tinapay.
This entry was written by , posted on September 1, 2010 at 7:12 pm, filed under Tagalog, Vignettes. Leave a comment or view the discussion at the permalink.
Patunayan mong ang mga resibong pananda,
ang singsing sa Divisoria
(na hindi maiwasang magsaad:
nang matagpuan ito’y nangingitim sa burak at putik
ang sabi mo’y ito ang magsasaad ng araw
na kailanma’y hindi malilimutan
na ang pelikula’y hindi lang pelikula
at ikaw ay hindi lang ikaw)
at ang susing hindi na muling kumalansing
ay may pinapatandaan.
This entry was written by , posted on August 20, 2010 at 12:49 pm, filed under Poetry, Tagalog. Leave a comment or view the discussion at the permalink.
Matagal na daw nakalipas ang Dark Ages. Ang mga librong may paksa tungkol dito ay kung hindi nasunog noong mga nagdaang digmaan, malamang-lamang ay nabaon na ito sa lupa. Sa katunayan, lipas na lipas na ang paksa at kung uungkatin mo pa ang buong silid-aklatan ay siguradong ipapadala sa’yo ang emisaryo ng Constantinople para linawin ang pagtatapos ng Dark Ages. Tapos na ang lahat. Wala ka nang dapat gawin. Hindi sapat ang pagtunganga.
Wala nang Dark Ages? pabulong mong nasabi. Maya-maya, habang hinahanap mo ang pinaglagyan ng libro ay dumating ang emisaryo mula sa Constantinople. Tandang-tanda mo pa ang simbolo sa kanyang kwelyo: ang Haring Charlemagne. Sa liham nito sinabi na tapos na ang Dark Ages, nilagdaan na ang kasunduan sa Izmir, kasama dito ang paghahati-hati sa Pharsalos, Nicaea at Pergamon, ang pagpapaunlad ng Troy, at ang buwanang miting ng mga haring Griyego, Ruso, ng Romanya at iba pang mga karatig-bansa tulad ng Pransya at Alemanya. Nabunutan ka ng tinik, naliwanagan sa liham, at dali-daling naaya ng emisaryo na manigarilyo pagkalabas sa silid-aklatan. Nakalalango daw talaga ang mga insenso sa panahon nila’t hinahanap-hanap n’ya ang hagod ng Marlboro Black.
This entry was written by , posted on August 12, 2010 at 10:56 pm, filed under Stupid, Tagalog, Vignettes. Leave a comment or view the discussion at the permalink.